|
سیدمحمدرضا کردستانی معروف به میرزاده عشقی یکی از پرشورترین و بی پرواترین شعرای دوره معاصر می باشد.
او برخلاف بسیاری از روشنفکرنماهای آن دوران بدون در نظر گرفتن هرگونه ملاحظات سیاسی ، جناحی، اجتماعی و حتی مذهبی، به انتقاد از اوضاع نابسامان مملکت در قالب شعر، مقاله و نمایشنامه می پرداخت.
شاید شعرهای عشقی به علت عمر کوتاه شاعریش هیچ گاه مجال پخته شدن پیدا نکردند اما صراحت لهجه، نکتهبینی و تحلیل بسیار فنی او در مورد تحولات سیاسی و اجتماعی دوره خودش بسیار مشهوداست. به عقیده ی بسیاری از مورخین، عشقی از مهمترین روشنفکران مولود روشنگری پس از مشروطه بود.
عشقی، زبانی آتشین و نیشدار داشت و عاقبت همین زبان سرخ و حقگو، سر سبز شاعر به باد داد. او در روز ۱۲ تیرماه ۱۳۰۳ خورشیدی، در تهران هدف گلوله ی افراد ناشناس قرار گرفت و در ۳۱ سالگی، چشم از جهان فرو بست.
ديوان اشعار طنز و هزل ميرزاده عشقي (ويرايش دوم) - لينك مستقيم
ديوان اشعار طنز و هزل ميرزاده عشقي (ويرايش دوم) - لينك كمكي
|
نظرات گهربار
ممنون