حکیم سنائی غزنوی شاعر قرن پنجم و ششم هجری , یکی از بزرگترین شعرا و عارفان ادب پارسی و معاصر با بزرگانی چون انوری , سوزنی , معزی و مختاری می باشد.

سنایی اولین‌ شاعر ایرانی‌ پس‌ از اسلام‌ بشمار می‌رود که‌ حقایق‌ عرفانی‌ و معانی‌ تصوف‌ را در قالب‌ شعر ارائه کرده است.
وی در عصر خود یک شاعر نوگرا بود. بیشتر محققان او را مبدع و پایه گذار شعر عرفانی می دانند. سبکی که او آغاز کرد، با عطار نیشابوری تداوم یافت و در شعر مولوی به اوج خود رسید.
او همچنین اولین شاعری ست که هزل را در خدمت تعلیم و تعلم قرار داده و والاترین معانی معنوی , عرفانی و اخلاقی را در قالب حکایاتی منظوم با مضامین طنز و بعضا با کلماتی بسیاررکیک گنجانده است. کاری که بعدها بسیاری از شعرای ادب پارسی منجمله مولوی و خاقانی به تاسی از وی انجام دادند. قسمت اعظم هجویات وی نیز در جوابیه به شعرای همدوران خویش است که به رسم زمانه , گاه و بیگاه او را به تیغ مهاجات می آزردند.

دیوان اشعار طنز و هزل سنائی شامل اشعاری است که از مثنوی حدیقه الحقیقه و نیز دیوان خطی ایشان جمع آوری و تدوین گردیده است.

ديوان اشعار طنز و هزل سنائي غزنوي [ويرايش اول] - لينك مستقيم

ديوان اشعار طنز و هزل سنائي غزنوي [ويرايش اول] - لينك كمكــي