شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی شاعر شیرین سخن قرن هفتم و ستاره ی پرفروغ آسمان ادب پارسی است.

سعدی بدون شک از هرگونه تعریف و تمجید زبان قاصر ما بی نیاز است. و چه توصیفی از این والاتر که او را یکی از سه پیامبر بزرگ شعر پارسی لقب داده اند.
رساله ی هزلیات سعدی شامل متون نثر و اشعار هزل این شاعر بزرگ می باشد که در  نسخه های قدیم در دو قالب «هزلیات» و «خبیثات» دسته بندی شده است. قدیمیترین رساله ی هزلیات سعدی در نسخه ی کتابخانه ی پاریس موجود است که تاریخ کتابت آن به سال 767 هجری بر می گردد.
هر چند در باب انتساب این اشعار به شیخ اختلاف فراوانی وجود دارد، اما محمدعلی فروغی که سالهای بسیار از عمر خویش را با وسواسی تمام ،صرف تدوین و تصحیح آثار سعدی نموده است، در مقدمه ی کتاب کلیات به صراحت می گوید: «خبیثات عبارت از حکایات و قطعاتی ست منظوم، که هرچند زنندگی دارد ولی طرز بیان می نماید که از شیخ است و در نسخه های قدیم هم وجود دارد»

ديوان اشعار طنز و هزل سعدي شيرازي (ويرايش اول) - لينك مستقيم

ديوان اشعار طنز و هزل سعدي شيرازي (ويرايش اول) - لينك كمكي