يغماي جندقي يكي از معروفترين شعراي قرن سيزدهم هجري در عرصه هزل و هجو و بي اغراق هزال‌ترين و هتاك‌ترين شاعر در تاريخ ادبيات اين سرزمين بعد از بزرگاني چون سوزني ، ولوالجي و عبيد زاكاني مي باشد .

هزليات و اهاجيات يغما كه بيش از نيمي از ديوان وي را شامل ميگردد ، بخاطر استفاده از الفاظ ركيك و خارج از اخلاق هرگز بطور كامل چاپ نشده و با توجّه به طرز نگرش به آثار وي ، نبايد به نشرکامل آن اميدوار بود.
يغما بر خلاف شعراي همدوره ي خود از زبان عربي بيزار بود و بجاي واژگان متداول عربي ، از بكار بردن واژگان مهجور و غير معمول فارسي و حتي اصطلاحات محلي دريغ نمي نمود. اشعار وي گرچه از نظر شكل و قالب همچون شيوه ي قدما مي باشد ، اما از نظر مضمون ومحتوا بكلي از آن دست اشعار دور بوده و از لحاظ ابتكار و نوآوري مي توان آن را منتسب به عصر جديد دانست . تا جائي كه عده اي وي را پيشقراول طنزنويسي سياسي در دوران انقلاب مشروطه و پس از آن مي شمارند.

ديوان اشعار طنز و هزل يغما بخاطر نبود منابع چاپي و تصحيح شده ، بر اساس نسخة چاپ سنگي ديوان يغما طبع شده در سال 1298 هجري قمري در طهران گردآوري گرديده است.

ديوان اشعار طنز و هزل يغماي جندقي [ويرايش اول] - لينك مستقيم

ديوان اشعار طنز و هزل يغماي جندقي [ويرايش اول] - لينك كمـكي