سیدالشعرا، استاد ابومحمد رشیدی سمرقندی . از سخنسرایان نامی قرن ششم هجری در ماوراءالنهر است . کنیه و لقب او را ابورشید عبداﷲ یا عبدالسید نیز نوشته اند. رشیدی با عمعق در روزگار سلطان خضربن ابراهیم مداح زن سلطان (ستی زینب ) و مورد توجه او بود تا کار وی بالا گرفت و لقب سیدالشعرایی یافت . میان او و عمعق کدورتی درگرفت و عمعق اشعار او را در خدمت خضرخان به بی نمکی وصف کرد و او در جواب ْ عمعق را هجو کرد. این روایت در چهارمقاله نظامی عروضی سمرقندی چنین آمده است: «روزی [سلطان خضربن ابراهیم] در غیبت رشیدی از عمعق پرسید که شعر عبدالسّید رشیدی را چون می بینی؟ گفت: «شعری بغایت نیک مُنقّی و مُنقّح، اما قدری نمکش در می باید.» نه بس روزگاری برآمد که رشیدی در رسید و خدمت کرد، و خواست که بنشیند، پادشاه او را پیش خواند و بتضریب چنانکه عادت ملوک است گفت: امیرالشعرا را پرسیدم که شعر رشیدی چون است؟ گفت: نیک است اما بی نمک است؛ باید که درین معنی بیتی دو بگویی. رشیدی خدمت کرد، و بجای خویش آمد و بنشست و بر بدیهه این قطعه بگفت:

شعرهای مرا به بی نمکی
عیب کردی، روا بوَد شاید
شعر من همچو شکّر و شهد است
وندرین دو نمک نکو ناید
شلغم و باقلاست گفته ی تو
نمک ای قلتبان! تو را باید !